Bijles Schoolvakken Talen Muziek Kunst en Recreatie
Delen

Politiek en Geschiedenis: Hoe Kun je het Studeren?

Vertaald door Marianne, gepubliceerd op 25/09/2019 Blog > Schoolvakken > Geschiedenis > Politieke Geschiedenis Studeren: Dit Houdt Het In

Geschiedenis als sociale wetenschap onderzoekt vele aspecten van het leven door de eeuwen heen: economische geschiedenis, intellectuele innovatie en politiek. Hierin is het vergelijkbaar met de sociologie, behalve dat de geesteswetenschappelijke tak inclusief de politieke geschiedenis geen moderne samenlevingen bestudeert, het onderzoekt de verschillende soorten politiek denken door de eeuwen heen, het politieke manoeuvreren van historische figuren en verschillende soorten politieke omwentelingen (revoluties, coups (Fr), Putschen (Du), staatsgrepen, enzovoort).

Historisch onderzoek in de politieke geschiedenis bestudeert ook politieke interactie, wat betekent dat het overgaat naar militaire geschiedenis en diplomatieke geschiedenis – de verschillende soorten politieke banden die zijn gevormd tussen naties en hun impact op de interne politiek en internationale betrekkingen.

Een ding dat je moet overwegen is dat, zowel vanuit het oogpunt van culturele geschiedenis en antropologie, politiek en bureaucratie niet noodzakelijk hand in hand gaan. Veel zogenaamde ‘primitieve’ samenlevingen zonder eigen schrijfsysteem of politieke instellingen zoals een parlement vertonen nog steeds politiek gedrag en hebben hun eigen systeem van bestuur en politieke filosofie, vaak doordrenkt met hun morele en culturele waarden en tradities.

In deze blog geven we een overzicht van enkele van de meest voorkomende politieke systemen en de verschillende historische herhalingen waarin ze voorkomen.

De Politiek van een Oligarchie

Een oligarchie duidt samenlevingen aan waar het bestuursorgaan een groep bevoorrechte mensen is. Als de heersende klasse uit de rijken bestaat, wordt het ook een plutocratie genoemd.

De criteria voor het kiezen van de bestuurders kunnen variëren:

  • Degenen die tot een bepaalde familie of afkomst behoren (traditionele aristocraten of om mythologische redenen);
  • Rijkdom;
  • Degenen die behoren tot een bepaalde klasse of beroep (handelaar, religieus …);
  • Leeftijd;
  • Waargenomen wijsheid;
  • Afkomst.

Sommige politieke systemen zijn overduidelijke oligarchieën, terwijl andere vanuit empirisch oogpunt als één worden beschouwd, ook al onderschrijven ze officieel een andere politieke methode. Vanwege de invloed van lobbyisten en campagnefinanciers wordt het Amerikaanse politieke systeem bijvoorbeeld vaak als een oligarchie beschouwd, omdat veel aspecten van de Amerikaanse politiek worden geregeerd door de grote bedrijven en bepaalde rijke mannen.

Worden alle Oligarchieën door een Raad Geleid?

Een vorm van oligarchie is het hebben van een regerende raad van beleidsbepalende personen, die vaak bij stemming beslissen. Het verschil tussen deze vorm van politiek systeem en een democratie is dat het stemorgaan niet wordt gekozen door de mensen die ze moeten vertegenwoordigen – of op zijn minst regeren. Dit is gebruikelijk op een meer lokaal niveau – sommige van de Hanze-stadstaten werden bijvoorbeeld geregeerd door een raad – hoewel zeldzamer in grotere landen.

Soms bestaat een oligarchie echter uit slechts twee of drie mensen. Enkele voorbeelden uit de wereldwijde geschiedenis zijn het driemanschap dat Rome regeerde na de dood van Caesar (bestaande uit Mark Anthony, Octavianus en Marcus Aemilius Lepidus), of het Consulaat met Napoleon Bonaparte als eerste consul, geholpen door twee andere consuls.

Het eerste triumviraat werd gesloten door Julius Ceasar Het eerste bondgenootschap werd gesloten door Gaius Julius Caesar, Gnaeus Pompeius Magnus en Marcus Licinius Crassus ǀ Visualhunt – iandolphin24

Oligarchieën Volgens Functie

Sommige vroege samenlevingen verdeelden politieke macht volgens hun functie in de samenleving. Sommige Polynesische samenlevingen hadden bijvoorbeeld een oorlogshoofd en een sprekende leider – een voor buitenlandse relaties en een voor interne aangelegenheden, elk afkomstig uit een specifieke traditionele familielijn. Een andere beschaving zou zich kunnen verdelen tussen een wereldse en een religieuze leider. Gedurende een groot deel van de Japanse geschiedenis rustte de politieke macht bij de Shogun, terwijl de Keizer de spirituele en religieuze leider was (als hoofd van de Shinto-religie).

Op dezelfde manier verdelen veel moderne bedrijven de macht tussen een CEO (Chief Executive Officer) en een CFO (Chief Financial Officer).

Oligarchieën Volgens Geografische Locatie

Een andere manier om de verantwoordelijkheid tussen de verschillende leden van een oligarchie te verdelen, is door geografische locatie, vooral als het land veel grondgebied bestrijkt. Dit was het geval in het tweede Romeinse driemanschap met Marcus Antonius voor Gallië (Frankrijk en België) en Cisalpine Gallië (Noord-Italië), Lepidus voor Hispania (Spanje en Portugal) en Octavianus voor Noord-Afrika, terwijl alle drie overeenstemming moesten bereiken over besluiten voor Italië. Kort daarna bleef Octavianus over als enige heerser van het keizerlijke Rome, dat een autocratie werd.

Autocratie als Historisch Politiek Systeem

Autocratie betekent in feite dat één enkele persoon zowel de wetgevende als de uitvoerende macht heeft. Hij of zij kan beleid bepalen zonder een systeem van wettelijke controles en saldi, of enige vorm van gangbare controle. Er zijn verschillende manieren waarop een autocraat aan de macht kan komen, en autocratieën zijn te vinden in landen met een heel andere sociale structuur.

Absolute Monarchieën

In absolute monarchieën wordt het staatshoofd geboren in de heersende familie en is het de oudste broer of zus of de oudste zoon (afhankelijk van de regels van erfopvolging). Historisch gezien is het een van de meest voorkomende vormen van autocratie of zelfs elke vorm van regering. We kunnen beginnen in het gebied van de archeologie, in de oudheid – de farao’s van het oude Egypte, de heersers van de stadstaten van het Nabije Oosten, doorgaan naar de Rijken van Alexander, Rome en Byzantium, naar de absolute heersers van feodaal Engeland en Frankrijk in de Middeleeuwen. De beroemdste autocraten zijn mogelijk Louis XIV van Frankrijk en tsaar Peter van Rusland. Absolute monarchieën werden ook elders in de wereld gevonden, van de Inca tot China tot verschillende koninkrijken in Azië en Afrika.

Een koninkrijk wordt een Rijk en zijn heerser een Keizer, wanneer verschillende naties met verschillende culturen – vaak naties die ooit hun soevereiniteit hadden – door één persoon worden geregeerd. Het Romeinse Rijk omvatte dus Keltische landen en landen in het Nabije Oosten, het Napoleontische Rijk een groot deel van Europa, waaronder Italië en delen van Duitsland, en het Britse Koloniale Rijk Afrikaanse, Indische, Polynesische en Noord-Amerikaanse landen.

Het systeem van absolute monarchie werd in Europa in twijfel getrokken tijdens het tijdperk van de Verlichting; er werd gezocht naar nieuwe ideologieën en tegen het einde van de achttiende eeuw werd de participatie van het volk de ideale politieke filosofie. Dit leidde tot verschillende vormen van Constitutionele monarchieën (ouder en succesvol in Engeland, minder in Frankrijk vlak voor de Revolutie), veel van hen in de negentiende eeuw, daarna tot daadwerkelijke democratieën. Het proces was in de twintigste eeuw voltooid, zonder absolute monarchie in Europa.

Louis XIV van Frankrijk is een voorbeeld van een absoluut vorst Louis XIV van Frankrijk werd ook wel de Zonnekoning genoemd ǀ Wikimedia – Hyacinthe Rigaud

Zelfs met de komst van de globalisering zijn er tegenwoordig echter nog enkele absolute monarchieën in de wereld – Saudi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Brunei op het Arabische schiereiland en Swaziland in Afrika.

Kiesgerechtigden

Kiesgerechtigden zijn een vorm van absolute monarchie waarin de monarch niet afstamt van een enkele heersende familie, maar in plaats daarvan door een kiescollege wordt gekozen uit een van de vele aristocratische of koninklijke families. Dit was het geval in het Heilige Roomse Rijk waar de Prins-Kiezers de volgende Keizer uit hun midden kozen door middel van een verkiezing. Dus theoretisch was een nieuwe keizer niet noodzakelijk de zoon van de oude – hoewel ze vanaf 1440 allemaal afkomstig waren uit het Huis van Habsburg, en de keuzerol van het college was alleen om de gebruikelijke opvolging te bekrachtigen.

Despotisme

Een despoot duidt meestal een autocraat aan die – echt of symbolisch – door het volk wordt gekozen. Sommige despoten worden democratisch verkozen tot president van hun land en grijpen dan de macht en ontnemen alle regelgevende instanties hun rechten. Anderen hebben opgetuigde of een-partij verkiezingen die ervoor zorgen dat ze aan de macht blijven terwijl ze de mensen symbolisch een gevoel van politieke participatie geven.

Veel despotische regimes kwamen echter ook aan de macht via een politieke of militaire staatsgreep.

Het zijn meestal geen monarchieën omdat ze niet (officieel) erfelijk zijn, hoewel menig despoot zijn zoon na hem heeft ‘gekozen’.

Veel despoten gebruiken ideologische middelen om aan de macht te blijven, waarbij politieke propaganda en informatiemanipulatie en -controle een belangrijke rol spelen om kritiek op hun regime te beperken.

Theocratie als Regeringsvorm?

Theocratie betekent dat religie de politiek regeert – dat het Staatshoofd een godheid of een vertegenwoordiger daarvan is.

Directe Theocratie

Directe theocratie is wanneer de godheid wordt geacht het land rechtstreeks te regeren. Dit is zeer zeldzaam, maar bestond voor een tijd in het oude Egypte van de derde tussenliggende periode toen de god Amon het gebied rond de stad Thebe regeerde door middel van orakels.

In Egypte kon zelfs een godheid regeren In een deel van Egypte regeerde de godheid Amon voor een tijdje ǀ Visualhunt – kairoinfo4u

Indirecte Theocratie

Natuurlijk heerst zelfs een indirecte theocratie door zijn priesters.

De meeste theocratieën doen niet alsof de godheid rechtstreeks deelneemt aan het politieke proces. In plaats daarvan is de godheid aanwezig door zijn regels en verordeningen, terwijl de hoofden van de religie in zijn naam regeren en hun legitimatie op de theologie baseren. Dit geldt theoretisch voor het Vaticaan, waar het Staatshoofd ook Gods vertegenwoordiger op aarde is. Sommige absolute monarchieën leggen een bepaalde claim op theocratie, terwijl in andere gevallen religieuze leiders het overnamen van seculiere.

Nogmaals, een theocratie kan bestaan ​​binnen een ander, officieel politiek systeem wanneer religieuze leiders openbaar beleid maken ondanks dat de overheid officieel in andere handen is.

Democratie: de Beste Slechtste Oplossing

Momenteel is de Republiek het meest voorkomende politieke systeem in de moderne wereld. De oudste bekrachtigde democratieën zijn die van de Griekse stadstaten zoals Sparta en Athene. Er zijn echter aanwijzingen dat andere niet-westerse samenlevingen – zoals de Iroquois Six Nations – ook een vorm van democratisch bestuur hadden.

De leider van een democratische natie wordt over het algemeen een president genoemd, hoewel sommige landen verschillen – in Groot-Brittannië is het de premier; in Duitsland heeft de president weinig politieke invloed (behalve een veto), terwijl de kanselier het staatshoofd is. Presidentsverkiezingen (of het equivalent daarvan) kunnen direct zijn (president door het volk gekozen), partijgebaseerd (de sterkste partij in het parlement levert de president/kanselier, enzovoort) of via een kiescollege (een systeem dat alleen de Amerikaanse regering beweert te begrijpen) ).

Republiek

Een republiek is geen afzonderlijke vorm van democratie, maar duidt eenvoudig elk type staat aan waarin de overheid als een openbare aangelegenheid wordt beschouwd in plaats van de enige provincie van een vorst of een despoot.

Constitutionele Monarchieën

Constitutionele monarchieën zijn regeringssystemen waarin het Staatshoofd formeel of politiek een monarch is – iemand wiens recht om te regeren wordt bepaald door het geboorterecht – maar het feitelijke bestuur en de wetgeving wordt gedaan door een parlement of een ander gekozen orgaan waarvan de vertegenwoordigers worden gekozen door de mensen. Veel monarchieën werden constitutionele monarchieën aan het einde van de 19e eeuw of het begin van de 20e eeuw als reactie op de opkomst van een nieuw soort nationalisme waarin burgers wat te zeggen wilden hebben in de regering.

De exacte rol en politieke macht van de vorst wordt gereguleerd door de grondwet, variërend van Marokko, waar de koning uitvoerende macht behoudt (hoewel verminderd met de hervorming van 2011) tot monarchieën zoals Groot-Brittannië en Zweden waar de macht van de vorst extreem beperkt is, spelen een meestal representatieve rol in de wereldwijde politiek.

Directe Democratie Versus Representatieve Democratieën

In de politieke wetenschappen wordt een onderscheid gemaakt tussen een directe en representatieve democratie.

  • In een representatieve democratie kiezen burgers vertegenwoordigers die beleid maken en besluiten nemen over wetten en andere regeringshandelingen. Dit orgaan van vertegenwoordigers is vaak verdeeld in twee huizen gekozen volgens verschillende principes (bevolking versus gebied, of gelijke vertegenwoordiging, of partij, enzovoort) en kan worden verdeeld tussen de wetgevende en uitvoerende takken. Ze kunnen een parlement, congres, senaat of een willekeurig aantal verschillende namen worden genoemd, maar de belangrijke factor is dat de mensen worden vertegenwoordigd door leden van een politieke partij die volgens hen overeenkomt met hun persoonlijke ideologie. Interessant is dat het idee van ‘links’ en ‘rechts’ – vleugelpartijen voortkwam uit de zetels van vertegenwoordigers in het parlement van de eerste Franse Republiek, direct na de revolutie – links of rechts van de politieke leider.
  • In directe democratieën stemmen de mensen rechtstreeks over wetgeving, waarbij ze mogelijk een of twee leiders kiezen voor de uitvoerende tak van de regering. Dit is de vorm van de overheid in het Klassieke Athene, waar elke burger zittingen van het parlement bijwoonde waar ze de vragen van de dag konden bespreken en via geheime stemming met stenen in urnen konden stemmen. Athene was natuurlijk slechts één stad met een beetje platteland, en burgerschap gold alleen voor vrije landeigenaren (feminisme was nog niet uitgevonden), dus het aantal mensen dat aanwezig was tijdens wat voor bijeenkomst dan ook was niet overdreven. Een ander historisch voorbeeld voor directe democratie zijn piratenschepen. Op veel vrijbuiter schepen werd de kapitein democratisch gekozen en veel beslissingen, zoals waar te gaan en hoe de buit te verdelen, werd bij stemming besloten.

Stemmen in de Oudheid In Athene konden mensen stemmen om iemand te verbannen door een potscherf met hun naam erop in een urn te gooien ǀ Visualhunt – Pilar Torres

Tegenwoordig wordt directe democratie meestal slechts af en toe beoefend in de vorm van referenda over belangrijke zaken. EU-aanvragers moeten een referendum hebben voordat ze officieel toetreden, en we weten allemaal wat er is gebeurd met de laatste poging van Groot-Brittannië tot directe democratie.

Communisme

Communisme is interessant omdat de politieke theorie van het communisme onmogelijk is zonder de economische theorieën erachter.

Communisme wordt vaak verward met socialisme:

  • Terwijl alle communisten socialisten zijn;
  • Niet alle socialisten zijn communisten.

Socialisme vormt een verzorgingsstaat – dat wil zeggen, socialisten beschouwen het als de verantwoordelijkheid van de staat om voor zijn burgers te zorgen. In hoeverre hangt af van de individuele filosofie – maar de meeste socialisten zijn het erover eens dat basiszorg – gezondheidszorg, een zekere minimale werkloosheid en een recht op basisonderwijs en levensmiddelen – een verantwoordelijkheid van de overheid is. Het belangrijke aspect is dat het een vorm van door de staat gerunde verzekering is, waarbij alle burgers betalen in een pot die vervolgens wordt herverdeeld.

Socialisme kan bestaan ​​binnen het kapitalisme – de meest voorkomende vorm van economie onder democratieën. Communisme heeft echter een heel ander kader nodig.

In het communisme is er geen persoonlijk eigendom – van niets. Alles is eigendom van de gemeenschap en verspreid onder degenen die het nodig hebben. Het wordt vaak gepropageerd als de regel van de arbeidersklasse. Zoals de Franse filosoof Jean-Jacques Rousseau al had begrepen, werkt het het beste op lokaal niveau. Een hele staat in bezit van de gemeenschap heeft een politieke structuur nodig, wat onvermijdelijk leidt tot de oprichting van een politieke elite. Vreemd genoeg, terwijl de theoretische structuur van communistische naties een democratie is, veranderen de meeste van hen in dictaturen, met een enkele charismatische persoonlijkheid aan hun hoofd totdat hij sterft.

Communisme in de Sovjet-Unie Vanaf 1922 tot 1953 was Jozef Stalin secretaris-generaal van de communistische partij in de Sovjet-Unie ǀ Visualhunt – morrissey

Communisme op lokaal niveau bestond in veel zogenaamde primitieve samenlevingen, waarin de meeste goederen gemeenschappelijk eigendom waren en de middelen naar behoefte werden verdeeld.

Politieke Geschiedenis Bestuderen

Universiteiten bieden zelden politieke geschiedenis als een apart onderwerp. Als je echter geïnteresseerd bent in de intellectuele geschiedenis van de politiek, kun je er nog steeds meer over te weten komen door te studeren op een interdisciplinair niveau.

  • Als je geïnteresseerd bent in de politieke gebeurtenissen die naties vormden (en vernietigden), word dan historicus en bestudeer oude geschiedenis, moderne geschiedenis of archeologie. Studenten leren over de verschillende culturen en de sociale systemen, en de bibliotheken zijn uitstekend voor onderzoek naar politieke evenementen.
  • Als je geïnteresseerd bent in de denkrichtingen achter politieke systemen en beslissingen, waarom zou je dan geen filosofie studeren? Hoewel vaak beschouwd als een puur intellectueel streven, heeft filosofie het politieke denken al millennia beïnvloed, of de religieuze filosofie te vinden is in Latijnse teksten uit de Middeleeuwen en de Renaissance, de filosofen van de Verlichting of Machiavelli in de vroege moderne tijd, of moderne politieke denkers zoals Foucault in de twintigste eeuw. Iedereen die geïnteresseerd is in vergelijkende politiek en ethische vragen in de politiek, doet er goed aan de filosofische gedachte achter de politieke systemen te bestuderen. Een afgestudeerde student in de filosofie begrijpt het conflict achter de verschillende methodologische opvattingen van de politiek en kan hun voor- en nadelen analyseren – hoewel nog niemand het perfecte systeem heeft gevonden.
  • Als je meer geïnteresseerd bent in het bestuderen van de invloed van politieke geschiedenis op de moderne samenleving en politiek – de opkomst van liberalisme, het onderscheid tussen wetgevende en uitvoerende macht, analytische opvattingen over de impact van politieke beslissingen op de economie en sociale geschiedenis of de interactie van wereldmachten in internationale politiek – overweeg dan een studie politieke wetenschappen. Een aantal universiteiten in Nederland hebben cursussen politieke wetenschappen op hun curriculum.

Lees meer over het bestuderen van de geschiedenis van Nederland.

Delen

Onze lezers vinden dit artikel leuk
Heeft dit artikel je de informatie kunnen geven waar je naar op zoek was?

Had je hier echt helemaal niks aan?Volgende keer zullen we beter ons best doen!Oef, het gemiddelde! Niet beter dan dat?Bedankt! Stel je vragen hieronder in de comments.Het was een plezier je te kunnen helpen! :) (een gemiddelde van 5,00 van de 5 voor 1 stemmen)
Loading...
avatar